3 Kobiety o realiach randek z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Randki dla każdego mogą być trudne, ale dodaj do tego chorobę zapalną jelit, npwrzodziejące zapalenie okrężnicy(UC), a sytuacja może stać się jeszcze trudniejsza. Z objawami takimi jak pilna potrzeba wypróżnienia i biegunka, którą może powodować UCpierwsze randkiprowadzić dość niezręczne rozmowy i intymne chwile, aby nagle je przerwać. Ale nie wszystko jest takie złe! Jak pokazują te trzy kobiety, otwarte mówienie o swojej przewlekłej chorobie może pomóc Ci dość szybko wyeliminować przegranych i znaleźć prawdziwych opiekunów.

Często używam komedii.

Rosie Turnerjej główna praca wiąże się z humorem – jest twórczynią treści i komiczką mieszkającą w Londynie – nic więc dziwnego, że w beztroski sposób opowiada potencjalnym partnerom o swoim uniwersytecie. Lubię od razu wdawać się w dyskusję, bo nie piję na pierwszej randce; Mówi, że alkohol jest dla mnie ogromnym czynnikiem wyzwalającym. Powiem więc po prostu: „Mam chorobę jelit i w tej chwili niezbyt dobrze się z nią bawię”. Jestem bardzo uczciwą osobą.

Może to wydawać się nagłe, ale zwykle spotyka się z całkiem dobrą reakcją ze strony ludzi, z którymi się spotyka – coś, co przypisuje randkowaniu tylko z kobietami. Często mają problemy z jelitami, więc prowadzimy długie rozmowy na temat tego, co możemy, a czego nie możemy jeść w ciągu pierwszego pół godziny, jak mówi. Kobiety są bardzo otwarte na tego typu rozmowy.

nazwy playlist

Aby uniknąć przyszłych problemów, na przykład gdy ktoś, z nią się spotyka, wybiera restaurację lub przygotowuje dla niej posiłek, wysyła ze swojego telefonu notatkę zatytułowaną dosłownie „Lista złego jedzenia”, w której wyszczególnia rzeczy, których musi unikać – na przykład truskawki, czosnek, cebula, sos chili i melon. Ludzie zawsze pytają: „Dlaczego mielibyśmy zdecydować się na ugotowanie głównego posiłku z surowego melona?” ona mówi. Mówię: „Nie wiem, ale musisz wiedzieć!”

Ta szczerość nie oznacza, że ​​Turner nie miała wielu żenujących chwil. Pamiętam, że spotykałem się z tą dziewczyną i nie wiedziałem wtedy, jakie pokarmy mogę, a jakich nie. Siedziałam z nią w metrze i nagle pomyślałam: „Zaraz zwymiotuję i zrobię kupę” – mówi. Nie wiedziałem, co robić, więc wybiegłem z metra i zostawiłem ją! Nigdy więcej jej nie widziałem!

Po diagnozie stałem się kimś innym.

GdyCatriona MillDługoterminowy związek zakończył się po 10 latach. Potrafiła dokładnie określić moment, w którym sprawy zaczęły się pogarszać: kiedy pięć lat wcześniej zdiagnozowano u niej WZJG. Całkowicie się zmieniłam, gdy zdiagnozowano u mnie chorobę przewlekłą, mówi matka dwójki dzieci mieszkająca w Szkocji. Nie mogłam już być tak zabawna i beztroska jak kiedyś, byłam rozdrażniona, zawsze wyczerpana, zmagając się z uporczywym bólem i niespokojna o to, co będzie dalej.

To nie tak, że partner jej nie wspierał. Dobrze sobie z tym poradził, ale proszenie go o niesienie go było niesprawiedliwym ciężarem, mówi. Posiadanie UC jest jak praca na pełny etat, której nikt inny nie może wykonywać i nie można z niej zrezygnować. Radził sobie dobrze, choć była to trudna sytuacja. Sprawę utrudnił fakt, że ich komunikacja zaczęła się załamywać. Nie miałam na tyle emocjonalnej zdolności, by poradzić sobie z nikim innym – stałam się bardzo egocentryczna, a mój świat stał się taki mały – mówi. Mój partner nie chciał przychodzić do mnie z tym, co działo się w jego życiu, ponieważ nie chciał pogorszyć mojego stresu – a co za tym idzie – moich objawów.

Co więcej, ich życie seksualne zaczęło się zmieniać. Chociaż nasza intymność pozostała silna, odkryłem, że przewlekła choroba wpływa na moją zdolność do pełnego doświadczania przyjemności, w tymosiągnięcie orgazmuMówi Mill. Życie z chorobą wiąże się ze stresem emocjonalnym, a także jej skutkami biologicznymi. Jeśli martwisz się zwolnieniem wypróżnień, nie możesz się zrelaksować na tyle, aby osiągnąć orgazm. Chociaż oboje próbowali utrzymać związek cztery lata po jej diagnozie, rozstali się.

Od rozstania minął około rok, a Mill znów zaczyna myśleć o randkowaniu. Nie chcę być wiecznie sama – mówi. W pewnym momencie będę musiała otworzyć się na możliwość ponownego znalezienia miłości. Obecnie zdecydowanie patrzy z nadzieją w przyszłość. Zdałam sobie sprawę, że mogą być chwile w moim życiu, w których mogę nie być w stanie odczuwać przyjemności i radości – mówi. Ale wiem też, że te rzeczy powrócą.

Zdałem sobie sprawę, że nie muszę się tego wstydzić.

Ashley Hurstzarejestrowana dietetyk i dietetyczka na obrzeżach Houston jest teraz zaręczona z facetem o imieniu Christopher, ale ich związek nie zawsze był tak różowy – za co częściowo obwinia swój Uniwersytet Kalifornijski. „Miałam 24 lata, kiedy zdiagnozowano u mnie chorobę i spotykałam się wtedy z Christopherem”, mówi. I nie był zbyt pomocny – jakby nie rozumiał, co się dzieje, albo myślał, że to zmyślam. Wyglądałam dobrze, ale odczuwałam niesamowity ból, a on w ogóle tego nie czuł. Ostatecznie stało się to jednym z powodów, dla których zerwali na półtora roku.

męskie imiona włoskie

Zaczęłam spotykać się z innymi ludźmi i zdałam sobie sprawę, jak trudno jest umawiać się na UC, mówi. Na początku nie chciałam dzielić się z nikim moją diagnozą WZJG, ale uświadomiłam sobie, że muszę być szczera, aby być autentycznym sobą. Najczęściej poruszała tę kwestię z kimś, kiedy podejmowali decyzję, gdzie wyjść coś zjeść. Nie mogę tak po prostu nigdzie iść, bo wiem, jak źle bym się czuł, i nie chciałem zepsuć randki, o której mówi.

Ponieważ miała wtedy około 20 lat, Hurst miała wrażenie, że faceci, którym powiedziała, nie byli specjalnie zainteresowani randkowaniem z osobą przewlekle chorą; chcieli po prostu nieskomplikowanej, zdrowej osoby. Powiedziałem o tym jednemu facetowi i to całkowicie zmieniło dynamikę, jak mówi. Spotykaliśmy się codziennie i po dwóch tygodniach wspomniałam, że mam UC. Wyczuwałam dystans, a on całkowicie przestał się ze mną komunikować. Zostawiło to ślad i zastanawiałem się, czy nie powinienem mówić ludziom.

Jej nastawienie zmieniło się, kiedy mniej więcej w tym czasie skontaktował się z nią jej kuzyn i powiedział, że zdiagnozowano u niego chorobęchoroba Leśniowskiego-Crohnainna choroba zapalna jelit. Tak swobodnie się tym dzielił, że uświadomiłam sobie, że moja diagnoza może być punktem odniesienia, a nie czymś, z czego można się wstydzić, mówi. Niedługo po tym uświadomiła sobie, że Hurst ponownie nawiązała kontakt z Christopherem, który również miał inne podejście do jej choroby. Zajęło nam pójście na terapię, jego zdobycie wiedzy na temat choroby, a mnie nauczenie się, jak wyrażać swoje potrzeby innym, ale teraz on rozumie, przez co przechodzę i jest dla niej najbardziej wspierającym partnerem, jak mówi. I pokazuje to poprzez swoje czyny. Jest całkowicie przystosowany do mojego sposobu odżywiania, a kiedy jestem przygnębiona, pozwala mi odpocząć i opiekuje się mną – mówi. Teraz wie, że jeśli mam nawrót choroby lub próbuję mnie przytulić i pozwolić mi się wypłakać, on nie może tego zmienić.

Otrzymuj więcej świetnych usług dziennikarskich SELF prosto do swojej skrzynki odbiorczej .

Amerykańskie imiona żeńskie

Powiązany:

• 5 kobiet chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego dzieli się tym, co pomogło im zachować siłę psychiczną
• Jak sprawić, by podróżowanie z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego było nieco mniej stresujące
• Mam wrzodziejące zapalenie jelita grubego i chodzę do łazienki 20 razy dziennie