Olivia Munn o macierzyństwie zastępczym: „Musiałam pójść tą drogą”

Jutro przeprowadzam wywiad z Olivią Munn.Napisałem SMS-a do przyjaciela.Nie znasz jej?

Po kilku sekundach odpisał:Nie jesteśmy teraz w kontakcie, ale kiedyś pracowaliśmy / utrzymywaliśmy kontakty towarzyskie. Naprawdę ją lubiłem. Była mądra i miła, nie traktowała siebie zbyt poważnie. Wpadaliśmy na siebie na dużych imprezach, łapaliśmy oddech i naśmiewaliśmy się z tej czy innej osoby.

Trzy szare kropki. Następnie:

Gdybym zadzwonił do niej (po dziesięciu latach) i powiedział: „Hej, muszę spać na twojej sofie”, odpowiedziałaby i następnego ranka spałbym na sofie z kawą.

Mój przyjaciel potwierdził to, co zawsze podejrzewałem: że Munn jest miły, mądry i zabawny. Właśnie o tym myślałem, gdy następnego dnia podjechałem do jej domu. Wita mnie w drzwiach i zapobiegawczo przeprasza za bałagan. Przepraszam za to, mówi, podnosząc kosmyk spaghetti rzucony na krzesło. Próbowałem nakłonić Malcoma do jedzenia, a on chciał sprawdzić, czy będzie się trzymać.

Dom, który Munn dzieli z mężem Johnem Mulaneyem, trzyletnim synem Malcolmem i sześciomiesięczną córką Méi, to katastrofa – ale szczęśliwa. Klocki porozrzucane… wszędzie miniaturowa bramka do piłki nożnej, obok kominka, zagubione tenisówki Converse, lalka z różowej włóczki, tu i na kredensie: torebka Chanel, kilka drogich okularów przeciwsłonecznych, zdjęcia w ramkach, dziecko wyciera różne plastikowe przedmioty bez żadnego konkretnego celu, które są absolutnie niezbędne, gdy jesteś świeżo upieczonym rodzicem i (co ciekawe) dwie żółte torby z bananami. To tornado, jak je nazywa Munn. Ale takiego, który wypływa z podekscytowania, radości i wzajemnego gonienia. Gry niedokończone, bo czas jeść; jedzenie ledwo dotykane, bo czas na nową grę. Więźniowie prowadzą azyl. A nowi rodzice nie mogliby być bardziej dumni.

Rzucam swoje rzeczy na stół w jadalni i patrzę, jak Munn przygotowuje lunch. Biega tam i z powrotem do kuchni, rozpakowując plastikowe pojemniki z jedzeniem na wynos (mam na myśli, że są świeżo upieczonymi rodzicami) ioch, poczekaj, serwetkiIco chcesz do piciaIMam Poppi(Munn jest inwestorem w spółce) iOK, świetnie, teraz wszystko gotowe.

pseudonimy do gier

W końcu obiad jest gotowy. Grillowane karczochy Brukselka pikantna sałatka kukurydziana ćwiartki limonki. To jasny, optymistyczny posiłek z południowej Kalifornii, który pasuje do jasnego, optymistycznego widoku z południowej Kalifornii. Zamieszkujemy.

Minęło prawie 15 lat, odkąd poznaliśmy Olivię Munn jako korespondentkęCodzienny pokaz.Wkrótce potem otrzymała rolę reporterki finansowej Sloan SabbithNewsroom– jak na kobietę z dyplomem dziennikarstwa – co sprawiło, że poczuła się jak nasza najzabawniejsza i najmądrzejsza przyjaciółka. Postępuj zgodnie z tymX-Men: Apokalipsaa Munn z osoby, którą moglibyśmy sobie wyobrazić, stał się gwiazdą akcji.

W tym miesiącu jej nowy program Apple TVTwoi przyjaciele i sąsiedzijuż się ukazał, a ona rozpocznie zdjęcia do drugiego sezonu już za kilka tygodni (choć kiedy się spotykamy, pierwszy sezon jeszcze nawet nie został wyemitowany). W serialu występuje Munn w roli Sama Levitta, który ma sekretny romans z Andrew Coopem Cooperem granym przez Jona Hamma. Coop zostaje zwolniony z ważnej pracy w finansach i zaczyna okradać bogatych sąsiadów, aby zapanować nad chaosem w swoim stylu życia i przygotować popcorn.

Jeśli jednak wiesz cokolwiek o życiu Munn w ostatnich latach, niekoniecznie muszą to być jej role na ekranie.Twoi przyjaciele i sąsiedziwłaściwie to był jej pierwszy powrót na plan od prawie pięciu lat. I nieuchronnie tak się dzieje, gdy dwie matki siedzą, żeby porozmawiać, a temat skręca w jednym kierunku: Jak to było, kiedy urodziłaś Malcolma?

Działałem normalnie, ale czułem się bardzo przygnębiony, mówi Munn. Wszystko nabrało tempa, gdy nie straciłam jeszcze wagi dziecka i nic nie pasowało, a w mediach społecznościowych widziałam osoby, o których wiedziałam, że mają dzieci mniej więcej w tym samym czasie. Dotarłem do niektórych z nich. A ja na to: „Jak się masz w tych spodenkach Valentino i tym krótkim topie, biegasz po Los Angeles i masz energię, żeby robić te wszystkie piękne zdjęcia?”

To nie była prędkość Munna. Nawet nie miałam siły tego udawać. Nie miałam siły udawać tego, co oni udawali. Jest tu lekcja na temat tego, co możemy kontrolować i tego, co możemy wybaczyć. A może sugeruję, że jest to lekcja, jak pozwolić wszechświatowi przejąć kontrolę?

Niemożność niesienia [Méi] była dla mnie druzgocąca. Uwielbiałam nosić syna.

Szkoda, że ​​nie dostałem tej lekcji dużo wcześniej w życiu. Mówią, że po czterdziestce jesteś jak „Jezus przejmij kierownicę” – mówi z uśmiechem Munn, obecnie 44 lata. Niemożność niesienia [Méi] była dla mnie druzgocąca. Uwielbiałam nosić syna. Ale poród był brutalny. Niepokój pojawił się miesiąc po urodzeniu Malcolma. Oczy otwierają mi się o czwartej rano. Z trudem łapię powietrze. Czuję ucisk w klatce piersiowej i tak jest przez cały dzień. Poczułam się jak na końcu świata…. To było tak, jakbyś oglądał horror – najgorszy najstraszniejszy horror, jaki możesz wymyślić – tak właśnie czuło się moje ciało, mówi. Czasami musiałam trzymać Johna za ramię w drodze do pokoju. To było fizyczne, prawie tak, jakbym skręcił kolano.

Pytam Munna, jak wyzdrowiała.

Powiedziałem Johnowi i mojemu terapeucie i wszyscy mówili o lekach. I naprawdę bym to wziął, ale zanim o tym mówiłem, byłem już tak daleko, że nawet gdybyś włożył mi pigułkę do ręki, nie wziąłbym jej. Kiedy depresja lub lęk przejmują cię tak bardzo, to prawie tak, jakbyś nie chciał wziąć rzeczy, które ci pomogą.

Myśli przez chwilę i przerzuca włosy przez ramię. A ja nie mogłam zrobić mleka z piersi.

Myślę, że to wywołało niepokój, jak mówi. Widziałam – mówię Wam – trzech trenerów laktacyjnych. Zrobiłem witaminy, wodę, ogrzewanie…. Napełnienie jednej butelki zajęłoby mi cały dzień. Teraz się śmieje. Pamiętam, że odwiedziła mnie mama. [Zostawiłam butelkę] mleka z piersi na blacie. Wchodzę i pytam: „Gdzie jest mleko z piersi, które zostawiłam?”, a ona pyta: „Gdzie to było?”. Odpowiedziałem: „To było tutaj”. A ona na to: „Och, wszystko sprzątnęłam i wyrzuciłam”. Bardzo płakałam. Byłam taka zła i zdenerwowana.

Powiedziała tylko: „No cóż, John wyrzucił karmę dla psów”. John na to: „Czekaj i co? Co robisz?”. To mnie po prostu rozśmieszyło, mówi Munn.

Jeśli natychmiast przestaniesz karmić piersią, hormony spadną, a poród może nadejść jak tornado. Nie rejestrowałem tego i nikomu o tym nie mówiłem. Potem poczułem się, jakbym spadł z urwiska i po prostu spadałem i spadałem, spadałem i spadałem. To było trudniejsze niż przejście przez raka.

Zanim przejdziemy do krótkiego podsumowania osobistej historii medycznej Munna. To coś, czym nie tylko może się podzielić, ale wręcz ma obowiązek powiedzieć to innym. Jest to teraz część mojego życia, którą postrzegam jako dar i cel.

Malcolm urodził się w listopadzie 2021 r. Przez następny rok Munn zmagał się z lękiem poporodowym. Potem nastąpił kwiecień 2023 roku. Zdiagnozowano u niej obustronnego, wieloogniskowego, wielokwadrantowego raka piersi w stadium 1 typu luminalnego B. Do kwietnia 2024 roku przeszła: zabieg opóźnienia brodawki sutkowej, wycięcie węzłów chłonnych apodwójna mastektomiaoperację rekonstrukcyjną, wycięcie jajników i częściową histerektomię, podczas której usunięto jajowody i jajniki macicy. Pobrała już komórki jajowe (właściwie trzy w ciągu dziewięciu lat), a we wrześniu 2024 r. urodziła Méi przez surogatkę. Dziesięć miesięcy, pięć operacji, dwoje dzieci. Ostatnią operację przeszła zaledwie kilka tygodni wcześniejTwoi przyjaciele i sąsiedzizaczął filmować. Przy pierwszym stole Hamm zwrócił się do Munna i opowiedział mu swoją bardzo osobistą historię na temat raka: jego matka zmarła na tę chorobę, gdy był młody, co sprawiło, że Munn pomyślał o własnej powiększającej się rodzinie i o tym, co jej diagnoza będzie dla niej oznaczać.

Po prostu powiedz mi, co mam zrobić. Powiedz mi, co mam zrobić, a ja zacisnę sznurowadła.

Kiedy postawiono mi diagnozę, powiedzieli mi: „To szybko się zmienia”. To jest agresywne. Nie mamy czasu. Musimy już iść…. Od razu pomyślałem: OK, muszę walczyć i przejść przez to. Po prostu powiedz mi, co mam zrobić. Powiedz mi, co mam zrobić, a ja zacisnę sznurowadła.

Munn podjął się jej leczenia tak, jakby była to praca na pełny etat. A kiedy się na tym skupię, pojawia się pytanie: „Co jeśli mi się nie uda?”. A co jeśli wróci? A co jeśli za trzy lata wróci gdzie indziej? Gdy pojawi się gdzie indziej, tak jestetap 4ona mówi. Kiedy znajdziesz się w sytuacji, w której na stole leży śmierć i otrzymasz tę kartę… Myślałam tylko o ludziach, których kochałam.

Przez chwilę nic nie mówimy. Siedzimy z myślą, że jakiś czas temu Munn, mająca zaledwie 43 lata, czuła się tak bliska śmierci, że według jej słów pojawiła się pod jej drzwiami wejściowymi. Oczywiście wszystko inne wydaje się nieistotne. Co jeszcze jest?

Ale potem z kuchni:

Tatusiu, muszę iść na nocnik.

OK, zróbmy to.

„Umie korzystać z nocnika”, mówi Munn, po prostu absurdalnie dumny. To takie urocze.

Odsuwa dekolt swetra na zewnątrz i spogląda na swoją klatkę piersiową. To nawet nie jest takie trudne do zobaczenia. Pochylam się lub odwracam w inną stronę i widać falowanie implantu. Nie czuję się z tego powodu niepewnie. Patrzę na to i myślę: dobrze, byłem agresywny. Może wrócę na planTwoi przyjaciele i sąsiedzi– który, nawiasem mówiąc, ma swój udział w seksie – pomógł Munnowi zadomowić się w nowej skórze. Szczerze mówiąc, kiedy o tym myślę, czułam się znacznie bardziej niepewnie w poprzednich nagich scenach, na długo zanim miałam blizny na piersiach. Teraz postrzegam blizny na swoim ciele jako rany bojowe. Walczyłem, żeby tu być, a oni są tego dowodem.

Agresywne podejście Munna również ją wciągnęłomenopauza chirurgiczna. Uderzenia gorąca, zimne dreszcze. Rzęsy mi się przerzedziły. Wiele kobiet w okresie menopauzy przyjmuje estrogeny, aby złagodzić te objawy. Munn nie może. Mój rak żywi się hormonami, więc musieli mi je zabrać. (Dla niejrak piersi z dodatnim receptorem hormonalnymstosuje hormonalną terapię supresyjną, która zatrzymuje lub spowalnia produkcję estrogenu, aby zatrzymać lub spowolnić wzrost komórek nowotworowych.)

Pamiętasz, jak mówią, że wszechświat nie daje ci więcej, niż jesteś w stanie udźwignąć? Mam wrażenie, że wszechświat bardzo wysoko ocenia Olivię Munn. Mówi o tym bardzo rzeczowo, jakby relacjonowała historię swojej własnej fizjologii. Użalanie się nad sobą byłoby uciążliwe. Kolejna rzecz do posprzątania. Munn wydaje się tak zaangażowana w walkę, że nie ma czasu na narzekanie.

samochód z literą l

Poczekaj chwilę. Podskakuje i wraca minutę później z cichą, 20-funtową piłką o zamglonych oczach. To jest Mei. Nie jestem dzieckiem – nawet gdy miałam własne dzieci, nie byłam dzieckiem (wiem, że to nie wygląda zbyt dobrze). Ale mięciutka, delikatna Méi w swojej małej bawełnianej sukience w kwiaty i dopasowanych majtkiach ma 80% ud i jest niesamowicie urocza. Munn bierze ją w moje ramiona i tam zostaje. OK, więc to robimy. I wtedy zrozumiałem dlaczego. To dziecko jest jak reklama dla dzieci. Żadnego płaczu, zamieszania i wiercenia się. Po prostu wyluzuj.

Myślisz, że powiesz jej, że miałeś surogatkę? pytam.

O tak, surogatka nadal jest w naszym życiu, mówi Munn. Była lepszą kobietą w ciąży, niż ja kiedykolwiek mogłam być.

Potrzebowałem [jej] zrozumienia, że ​​muszę podążać tą drogą…. Chciałem, żeby zrozumiała, że ​​będzie to dla mnie trudne.

Munn i Mulaney znaleźli surogatkę za pośrednictwem agencji. Po pierwsze, nie zna żadnych celebrytów, mówi Munn, któremu zależało tylko na jednym: przede wszystkim chciałem, żeby była miła. Wybrali kobietę z Massachusetts. Jest niesamowitą matką, niesamowitym człowiekiem, niesamowitą przyjaciółką, po prostu cudowną, mówi Munn. Potrzebowałem [jej] zrozumienia, że ​​muszę podążać tą drogą. Nie stało się to z powierzchownych powodów ani dlatego, że chciałam postawić swoją pracę na pierwszym miejscu. Nie twierdzę, że którykolwiek z tych powodów nie jest ważny dla tych osób. I nie osądzam nikogo, kto na tej podstawie podejmuje takie decyzje, ale chciałem, żeby zrozumiała, że ​​byłoby to dla mnie trudne.

Zatrzymuje się na chwilę i patrzy na ocean. Potem wróciła.

Wzrusza mnie to – to twoje dziecko, a ono jest gdzie indziej na świecie. Mała Méi ignoruje nas i skupia się na mojej dłoni, próbując zrozumieć moje palce.

Munn i Mulaney byli na sali porodowej, kiedy urodziła się Méi. Pierwszą osobą, którą John przytulił, był mąż, którego dał mu wielkiego całusa w policzek…. To było po prostu cudowne.

Wszystko dobrze, prawda? Nowe dziecko z pełnym gniazdem, technicznie wolne od raka. (Chociaż moi lekarze nie używają tego określenia, jak twierdzi, ponieważ przez następne pięć lat nadal pilnie walczymy z komórkami nowotworowymi, które nadal znajdują się w moim organizmie – co jest bardzo prawdopodobne). Wydawało się, że to świetny moment na szczęśliwe zakończenie. Z wyjątkiem.

Poczułam się, jakbym jedną ręką trzymała drzwi z potworem próbującym się włamać i cały czas ją tam trzymałam…. W każdej chwili może się przebić.

„Naprawdę wystawiłam cierpliwość Johna na próbę”, mówi. I dzięki Bogu jest najbardziej cierpliwą osobą i naprawdę może wiele znieść. Skutkiem ubocznym leków przeciwnowotworowych hamujących estrogeny było to, że poczuła się jak osoba, której nie rozpoznawała. Poczułam się, jakbym jedną ręką trzymała drzwi z potworem próbującym się włamać i cały czas ją tam trzymałam…. W każdej chwili może się przebić.

W samolocie powrotnym do Kalifornii, po narodzinach Méi, złapałem Johna i po raz pierwszy wyjaśniłem mu, co kryje się za potworem za drzwiami. Wyjaśniłem, że nie podoba mi się takie zachowanie. Muszę brać ten lek, żeby zapewnić sobie bezpieczeństwo, ale jestem poza własnym ciałem i czuję, że nie mam nad tym żadnej kontroli. Rozpłakałam się, mówiąc: „Potrzebuję pomocy”. A on po prostu powiedział: „OK, idziemy do twojego onkologa. Rozwiążemy tę kwestię…”. Wypróbowaliśmy jeszcze dwa leki i teraz bierzemy jeden, który na szczęście działa.

Wiesz, że są ludzie, którzy mówią „my”, aby zaznaczyć, że są jednymi z nich, jakby mówili, że jesteśmy w ciąży i wymiotowali trochę do ust? Nie o to tutaj chodzi. Przez cały okres Munn – co nazywa się lękiem poporodowym, rakiem i pięcioma operacjami? – cóż, cokolwiek to jest, ona i Mulaney przeżywały to razem tak często, jak tylko może być dwoje ludzi. Kiedy mówi, że próbowaliśmy jeszcze dwóch leków, nie jest to afektacja. Masz wrażenie, że to wszystko przydarzyło się im obojgu razem.

Jest późne popołudnie. Słońce wschodzące na niebie przypomina nam, że zima jeszcze się nie skończyła. Munn chce zejść na plażę. Jest zimno, kupię ci kurtkę. Zabiera dziecko do pokoju dziecięcego i po chwili wraca z płaszczem, wręczając mi czarną puchówkę Loewe. Założyłem – chusteczki w jednej kieszeni, zabawka w drugiej. To tak, jakby całe życie Munna zostało uchwycone w wysokiej klasy hiszpańskiej odzieży wierzchniej: coś dla dziecka, coś za bycie człowiekiem, a wszystko to otulone hollywoodzkim przepychem. Loewe puffer jako metafora jej życia.

Wychodzimy na zewnątrz i schodzimy 50? 70? 130? kroki do półprywatnej plaży. Idziemy na drugi koniec, do całkowicie opuszczonej laguny pokrytej srebrzystofioletowymi muszlami małży.

Pytam Munn, czy czuje, że opowiedzenie swojej historii w celu ochrony innych kobiet jest jej obowiązkiem. (Wykonała internetowy test wczesnego wykrywania, korzystając z narzędziaNarzędzie oceny ryzyka raka piersizwany także Modelem Gail i chce, aby wiedziały o tym wszystkie kobiety.) Zdecydowanie tak mówi. Nie prosiła, żeby ją postawić w takiej sytuacji, ale dopóki ludzie jej słuchają, zamierza używać swojej mocy w dobrym celu.

Nikt nie był w stanie przewidzieć, co wydarzy się w moim życiu. Mnie też nikt nie byłby w stanie przed tym ochronić. Musiałam to zrobić sama, mówi, patrząc na Pacyfik owinięty w jeden z tych bardzo długich płaszczy, które wyglądają jak śpiwór.

Jest już późno. Oboje z Munnem mamy dzieci, do których możemy wrócić. Kierujemy się do jej domu.

To tak, jakbyś tonął, nie myśląc o niczym z przeszłości, mówi, gdy zaczynamy wspinać się po schodach. Pierwsza głowa nad wodą. Drugi powrót na brzeg. Po trzecie znajdź moich bliskich. Zatrzymujemy się na podeście. Kilka osób odwraca się, by spojrzeć na Munn, ale ona tego nie zauważa. To wszystko, o czym mogłem myśleć. Kiedy więc w trakcie całego leczenia doszedłem do momentu, w którym poczułem, że mogę powiedzieć: „OK, pokonałem wiele dużych przeszkód” [zdałem sobie sprawę], że byłem naprawdę szczęśliwszy, ponieważ udało mi się przez to przejść.

Wspinamy się po ostatnich schodach i zatrzymujemy się na chodniku. Łapie mnie za ramię i patrzy na mnie. Czekam na jakąś mądrość. Lekcja życia od tej niestrudzonej, troskliwej i niezniszczalnej kobiety. A ona zaczyna się śmiać.

O mój Boże, jak bardzo się cieszysz, że jesteśmy na szczycie schodów?

Fotograf: Jamesa Emmermana
Stylizacja garderoby: Kat Typaldos
Włosy: Bok-Hee Meixner
Makijaż: Archanioł Chelsea
Manicurzysta: Kim Truonga